(Dactylopterus volitans)
Uçar kırlangıç balığı Atlantikle Hint Okyanusunun sıcak kısımlarında yaşar ve Akdeniz’e kadar girer. Göğüs yüzgeçleri, eşit olmayan iki kısımdan meydana gelir. Çok geniş olan üst kısım, sıvı ortamdan dışarıya atlayışları sırasında, balığın denge organıdır. Kuyruk yüzgecinin lobları eşittir. Uçuşu da kaymadan çok, çırpıntılıdır ve çekirgelerinkine benzetilmiştir.
(Priortotus carolinus)
Deniz nar bülbülü, bu Amerika türünün ora dilindeki adının çevirisidir. Bu kırlangıç balığı, kafasını örten kemiksel levhalardan, iki sırt yüzgecinden ve dibinde, serbest ve kalınlaşmış üçer ışın bulunan çok büyük ve kanadımsı göğüs yüzgeçlerinden tanınır. Bu ısınlar parmak gibi kıvrıldığından, bank dipte ilerlerken bunların üzerinde yürüyormuş gibi gözükür. Aslında bu ışınları dibi yoklamakta kullansa gerektir. Deniz nar bülbülü dipte veya dibe yakın yasayan kabuklularla beslenir.
Yumurta dökümü yazındır. Dişi 0.7-0.8 milimetre çapında sarımsı ve yüzer yumurtalar yumurtlar. Larvalar yumurtadan çıktıkları vakit, 1,5 milimetreden kısadır. Ergin balığın en büyük uzunluğu 40 santimdir.
Avrupa kırlangıçbalığıgiller’in aksine, bu Amerika türünün eti pek ender olarak yenilir.
(Trigla gurnardus)
Benekli kırlangıç balığı 30-50 santim uzunluğunda olur. Gri renklidir. Mazak (Trigla lineata), öküz balığı (Trigla lyra) v.s. gibi akraba türlerin hepsinin hoşa giden pembe veya kırmızı bir renkleri vardır. Etleri çok makbul olan bu türlerin tek kusuru, yenemeyen kafalarının vücudun tüm uzunluğunun çok büyük bir kısmım kaplamasıdır.
Kırlangıçbalığıgiller’in vücutlarının özel bir jiçimi vardır. Köşeli kafaları, çizgili geniş levhalar ve güçlü dikenlerle kaplıdır. Kafadan kuyruğa doğru gitgide incelen vücudun, üçgen biçiminde bir kesişi , vardır. Karın, bu üçgenin yüzlerinden birini meydana getirir. Bu balıkların, ilki dikenli olan iki sırt yüzgeçleri, arkaya doğru katlanarak bir oluğun içine sığabilir. Kırlangıçbalığıgiller’in ilginç bir özelliği, göğüs yüzgeçlerinin ilk üç ışınının serbest, öne yönelmiş ve parmak kadar hareketli olmasıdır. Bu ışınlar, kırlangıçbalığıgillerin dipte yürümesine ve cisimlere dokunmasına yardımcı olurlar.
Kırlangıçbalığıgiller bütün sıcak ve mutedil denizlerde yaygındırlar. Sudan çıkarılınca, solungaç kapağı kemiklerinin sürtünmesinden ileri gelen homurtuya benzer bir ses verirler.
Kırlangıçbalığıgillerin türleri, solungaç kapağının üzerindeki dikenin uzunluğu, vücudun yan çizgisinin üzerinde pürtüklü pulların varlığı veya yokluğu gibi özelliklerle birbirlerinden ayrılırlar. Hepsi kıyı sularındaki çayırlarda geçen bir çocukluk devresinden sonra kıta şelfini boylarlar. Burunlarıyle karıştırdıkları çamurun içinde bulundukları solucanlar, yumuşakçalar ve kabuklularla beslenirler.
